Engeli

columns, dromen, schetsen, ideeën, beelden

Vannacht de nacht

De nacht waarin de maan verdrinkt,
Het licht is zwak en koel
Ik druk je tegen mij aan, 
Mijn armen gekruist om je heen

Mijn adem is warm, mijn voeten bloot
Ik loop over koude kiezels en zand
We zijn samen, altijd geweest

Ik ken je niet, ik voel je
Je neemt mijn warmte, je neemt mijn adem,
Je neemt mijn hart, je trekt mij mee

Zwarte golven roepen je,
Ze trekken aan mijn benen
Ik volg de golven en loop de diepte in

Misschien dat je het licht ooit mag zien,
Dan kom je los van mij, word je geboren
En kunnen we echt samen zijn

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 7 november 2016 door .
%d bloggers liken dit: